به گزارش کردپرس، ۳۸ کارگر ایرانی، از جمله چند زن، که برای برداشت چای به شهرستان چایلی در استان ریزه ترکیه رفته بودند، پس از ۱۵ روز کار و درخواست دریافت دستمزد خود، هدف حمله گروهی قرار گرفتند. در این حادثه چند نفر زخمی شدند و یکی از کارگران نیز به دلیل شکستگی فک به بیمارستان منتقل شد.

بنا بر گزارش مزوپوتامیا، بر اساس گزارش‌ها، این کارگران پس از ۱۵ روز کار، خواستار دریافت دستمزد خود شدند، اما در پی این درخواست، از سوی کارفرمای خود با حروف اختصاری «م.ی» و حدود ۱۵ نفر دیگر از دوستان او مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند.

کارگران مجروح برای درمان به بیمارستان‌های شهرستان چایلی و مرکز استان ریزه منتقل شدند. یکی از کارگران که در این حادثه دچار شکستگی فک شده بود، به بیمارستان دانشگاه فنی قارادنیز در ترابزون اعزام شد، اما پس از آنکه برای ادامه درمان از وی ۱۳۰ هزار لیر ترکیه هزینه درمان مطالبه شد و امکان پرداخت این مبلغ را نداشت، ناچار به بازگشت شد.

گفته می‌شود پس از وقوع این حادثه، کارگران ایرانی به پایانه اتوبوسرانی چایلی منتقل و در آنجا رها شدند. صاحب یک شرکت اتوبوسرانی که متوجه وضعیت آنان شده بود، موضوع را به پلیس اطلاع داد. به دنبال آن، این کارگران تحت نظارت پلیس به مدت دو روز در مسجد پایانه اتوبوسرانی اسکان داده شدند.

در چارچوب تحقیقات آغازشده درباره این پرونده، کارفرما با حروف اختصاری «م.ی» به اتهام مشارکت در حمله بازداشت شد، اما پس از ادای توضیحات، با قرار نظارت قضایی آزاد شد.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، تاکنون درباره سایر افرادی که گفته می‌شود در این حمله مشارکت داشته‌اند، اقدامی قضایی صورت نگرفته است.

همچنین گزارش شده است که کارگران ایرانی برای بازگردانده شدن به کشور، به مرز بازرگان (گوربولاغ-بازرگان) منتقل شده‌اند.

گفتنی است هر ساله، به‌ویژه در فصل تابستان و همزمان با آغاز برداشت محصولات کشاورزی، هزاران کارگر فصلی از مناطق مختلف ترکیه و کشورهای همسایه برای کار در مزارع و باغ‌ها راهی مناطق کشاورزی می‌شوند. با این حال، گزارش‌های متعددی از سوءاستفاده از نیروی کار مهاجر در این بخش منتشر شده است. در بسیاری از موارد، کارگران خارجی پس از پایان کار یا هنگام مطالبه دستمزد خود با بهانه‌های مختلف و درگیری‌های ساختگی از محل کار اخراج شده و حتی مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گیرند. بسیاری از این کارگران نیز به دلیل ناآشنایی با قوانین ترکیه، مشکلات زبانی یا ترس از تهدید و فشار کارفرمایان، از مراجعه به پلیس و پیگیری حقوقی خودداری می‌کنند.